Toplumcu Gerçekçi Hikâyeler

Toplumcu gerçekçi edebiyat, sosyal sorunlara Marksist ideoloji ile bakan, çözümler üretmeye çalışan edebi anlayıştır. Sanatçılar, bu anlayışlar roman, hikâye, şiir ve tiyatro türlerinde eserler vermişlerdir. Edebiyatımızda özellikle 1940’lı yıllardan itibaren toplumcu gerçekçi hikayeler görülmeye başlanmıştır.

Toplumcu gerçekçilik sanatın ne olduğu sorusundan çok ne olması gerektiği sorusuna cevap verir. Toplumcu gerçekçiliğe göre sanat da bilim gibi bize bilgi sağlar, dış dünyayı yansıtır. Sanat eseri, toplum gerçeğinden ayrı düşünülemez.

Toplumcu gerçekçi sanatçılarımız Anadolu coğrafyasını ve insanını ele almış; toplumdaki düzensizlikler, çatışmalar, köy gibi küçük yerleşim yerlerinin sorunları, güçlü-güçsüz, aydın-cahil ve büyük şehirlere göçün ortaya çıkardığı problemler üzerinde yoğunlaşmışlardır.

Toplumcu Gerçekçi Hikayelerin Özellikleri

  • Toplumcu gerçekçi hikayeler, ana konusunu insan, toplum ve üretim ilişkilerinden alır. Sanatçıyı, toplumun ruh mühendisi olarak algılar.
  • Toplumcu Gerçekçi Hikayelerde olaylar ve kişiler, bir düşünceyi doğrulamak veya haklı göstermek üzere düzenlenip anlatılmıştır.
  • Yönetici azınlıkla büyük çoğunluk arasındaki çelişkiler devrimci bir söylemle dile getirilmiştir. Yazarlar, ezilen, mazlum insanlardan yana tavır takınmışlardır.
  • Toplumcu gerçekçiler edebiyata toplumsal bir işlev yüklemiş, edebiyatı halkı aydınlatmada bir araç olarak görmüşlerdir. Onlara göre edebiyat ile sınıf bilinci yaratılabilir.
  • Toplumcu gerçekçilere göre dünya sosyalist ve kapitalist blok olarak ikiye ayrılmıştır. Bu bloklar arasındaki soğuk savaş ülkemizi de etkilemiş, 1960, 1971 ve 1980 yıllarında demokrasimiz, askeri müdahalelerle sekteye uğramıştır. Bu edebiyat anlayışını benimseyen yazarlar 12 Mart ve 12 Eylül sürecini eserlerinde sıkça ele almışlardır.
  • Eserler, okuryazarlığı olan halkın kolaylıkla okuyup anlayabileceği bir dil ve anlatım özelliğine sahiptir.
  • Halkı aydınlatmak düşüncesi ile bazı yazarlar, bazı bölgeleri özellikle konu olarak seçmiştir.
  • Toplumcu gerçekçi hikâyelerde çok sağlam bir kurgu görülmez.
  • Toplumcu gerçekçi yazarların bir kısmı köy enstitülü ya da köy çıkışlı olduğu için eserlerde daha gerçekçi tablolar çizmişlerdir.
  • Eserlerde karakterler genellikle kendi yörelerinin ağzı ile konuşturulmuştur.



Toplumcu Gerçekçi Hikayeler Yazan Sanatçılar

Toplumcu gerçekçi anlayışla hikayeler yazan sanatçılardan bazıları şunlardır:
Sadri Ertem
Sabahattin Ali
Orhan Kemal
Aziz Nesin
Kemal Tahir
Yaşar Kemal
Fakir Baykurt
Samim Kocagöz
Rıfat Ilgaz
Dursun Akçam
Necati Cumalı
Vedat Türkali



İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.