Ziya Osman Saba

  • 30 Mart 1910 tarihinde İstanbul’da doğmuş, 29 Ocak 1957’de vefat etmiştir.
  • Şiir yazmaya henüz on yedi yaşında bir lise öğrencisiyken başlamıştır.
  • İlk şiiri 1927’de, Servet-i Fünun‘da Ziya imzasıyla yayınlandı. Lisede bir yıl sınıfta kalınca bir alt sınıftaki Cahit Sıtkı Tarancı ile tanışma fırsatı bulması, edebiyat dünyasında ender görülen bir dostluğun oluşmasını sağladı.
  • Bir süre Milliyet gazetesinin edebiyat sayfasına ve İçtihad dergisine yazılar yazmış; Varlık, Yücel ve Ataç dergisinde de yazı ve şiirleri yayımlanmıştır.
  • 1928 yılında arkadaşlarıyla “Yedi Meşale” topluluğunu kurmuş ve bu topluluğun şiire en sadık şairi olmuştur.
  • Çoğunu hece ölçüsüyle yazdığı şiirlerinde Batı nazım biçimlerini kullanmış ancak içerikte 19. yüzyıl edebiyatı
    anlayışına bağlı kalmıştır.
  • 1940’tan sonra serbest şekillerle de şiirler yazmıştır.
  • Şiirlerinde çocukluk anıları, ev ve aile sevgisi, yoksullara karşı duyarlılık, küçük mutlulukların sevinci, Tanrı’ya ve yazgıya boyun eğiş, ölüm ve ötesi gibi konularını işlemiştir.
  • Hecenin yanı sıra özellikle son dönemlerinde serbest biçimde ve duru bir dille yumuşak, hüzünlü ve açık şiirler yazmıştır.
  • Öykü türünde de eserler vermiştir. Öykülerinde çoğunlukla anılarını anlatmıştır.

Eserleri:

Şiir:
Sebil ve Güvercinler
Geçen Zaman
Nefes Almak

Hikâye:
Mesut İnsanlar Fotoğrafhanesi
Değişen İstanbul

Bir yorum ekle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.