Yedi Meşaleciler

Yedi Meşaleciler, Cumhuriyet Dönemi’nde (1928) Beş Hececiler’e tepki olarak ortaya çıkmış edebî bir topluluktur. Beş Hececiler’in savunduğu sanat anlayışına karşı içtenliği ve saf (öz) şiiri savunmuşlardır. 1928’de yayımladıkları Yedi Meşale adlı ortak kitapta metinlerini bir araya getirmişlerdir.

Online test

 

 

 

GENEL ÖZELLİKLERİ

  • Altısı şair, bir hikâyeci yedi genç arkadaştan oluşan bir edebî topluluktur.
  • Cumhuriyet Dönemi’nin bir beyanname ile görüşlerini açıklayarak ortaya çıkan ilk edebî topluluğudur.
  • Topluluğa Yedi Meşale ismini veren Sabri Esat Siyavuşgil’dir.
  • Yedi Meşalecilerin şu sözleri onların Servet-i Fünûn şiirine ve memleketçi şiirin kalıplarına isyanlarını dile getirir: “Yazılarımızda ne dünün mızmız ve soluk hislerini, ne son zamanların renksiz ve dar Ayşe, Fatma terennümünü bulacaksınız. Biz her şeyden evvel duygularımızı başkalarının manevi yardımına muhtaç kalmadan ifade etmeye çalıştık.”
  • Canlılık, samimiyet ve daima yenilik sloganıyla hareket etmişlerdir.
  • Verlaine, Mallerma gibi Fransız sembolist şairleri örnek almışlardır.
  • Şiirin konusunu olabildiğince genişletmeye çalışmışlardır.
  • “Sanat için sanat” görüşünü benimsemişlerdir.
  • Hece ölçüsünü geliştirmeyi amaç edinmişlerdir.
  • Hayata, eşyaya, olaylara ve insanın iç dünyasına izlenimci (empresyonist) bir ressam gözüyle bakmışlardır.
  • Servet-i Fünûn ve Fecr-i Âtî şiir estetiğinin ötesine geçememiş, onların devamı olduklarını gösteren şiirler yazmışlardır.
  • Anadolu’yu yurtseverlik anlayışıyla anlatmayı düşünmüşler; ancak bunda pek başarılı olamamışlardır.
  • Büyük iddia ve düşüncelerle ortaya çıkan bu topluluk kısa sürede dağılmıştır.
  • Şiirimize yeni bir duyarlılık getirmişler; bu duyarlılığı, işledikleri konuları imge ve benzetmelerle beslemişlerdir.

TEMSİLCİLERİ

Ziya Osman Saba
Sabri Esat Siyavuşgil
Yaşar Nabi Nayır
Muammer Lütfi Bahşi
Vasfi Mahir Kocatürk
Cevdet Kudret Solok
Kenan Hulusi Koray  (Hikayeci)

1. SABRİ ESAD SİYAVUŞGİL (1907 – 1968)
İlgi çeken ev içi eşya ve tasvirlerinden sonra özellikle çevirileri ve edebiyatı yakından takip eden denemeleriyle edebiyatla olan bağlantısını sürdürdü. Psikoloji profesörü olarak ilmi çalışmalara kendisini verdi Şiirlerini Odalar ve Sofalar adlı kitapta topladı.

2. YAŞAR NABİ NAYIR (1908 – 1981)
Şiirlerini Kahramanlar ve Onar Mısra adlı kitaplarda topladı ve diğer edebiyat türlerinde eserler verdi. 1933 yılında çıkarmaya başladığı Varlık dergisini ömür boyu devam ettirdi. Bu dergi Türk edebiyatının gelişmesinde, yeni kabiliyetlerin yetişmesinde ve tanıtılmasında önemli rol oynadı. Ayrıca Varlık yayınlarıyla da bir edebiyat kütüphanesi kurdu.

3. MUAMMER LÜTFİ BAHŞİ (1903 – 1947)
Topluluğun dağılmasından sonra bütünüyle edebiyattan koptu.

4. VASFİ MAHİR KOCATÜRK (1907 – 1961)
Şiirlerini Tunç Sesleri, Geçmiş Geceler, Bizim Türküler, Ergenekon adlı kitaplarda topladı. Asıl çalışmasını edebiyat tarihi ve incelemesine ayırdı.

5. CEVDET KUDRET SOLOK (1907 – 1992)
Birinci Perde adlı kitabında şiirlerini topladı. Roman ve tiyatro türlerinde de eser veren Cevdet Kudret, okul kitapları ve
edebiyat tarihimizle ilgili ciddi eserler yazdı.

6. ZİYA OSMAN SABA (1910 – 1957)
Grubun şiire en sadık şahsiyeti oldu. Sebil ve Güvercinler, Geçen Zaman, Nefes Almak adlı kitaplarında şiirlerini toplayan Ziya Osman Saba hikâyeler de yazmıştır. Özellikle ev içi şiirler yazdı ve kendisinden daha kabiliyetli bir başka şaire, Behçet Necatigil’e örnek oldu. Şair yalnızlık duygusunu ve hatıraları şiirlerinde başarıyla dile getirir. Heceyi, duraklarında değişiklik yapmadan kılınır. Serbest şiir örnekleri de vermiştir.
Ziya Osman, bütün insanların mutlu olduğu ve herkesin hoşgörü içinde yaşadığı bir dünya özlemiyle yaşar. Bu yönüyle Yunus Emre ve Mevlana geleneğinin modern çağdaki sesidir.

7. KENAN HULUSİ KORAY (1906 – 1944)
İçlerindeki tek hikâye yazardır. Yaşadığı sürede beş hikâye kitabı yayınlamış, “Osmanoflar” romanı ve kısa hikâyelerinin birçoğu gazete sayfalarında kaybolup gitmiştir. Gazeteciliğinin de etkisiyle küçük hikâye tarzını benimseyen sanatçı, Cumhuriyet döneminde korku türünde örnekler veren ilk hikâyecidir. Önemli hikâyeleri: Bir Yudum Su, Osmanoflar, Bahar Hikâyeleri, Bir Otelde Yedi Kişi

Bir yorum ekle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.