Serbest Nazım ve Toplumcu Şiir

 

1920’lerde yeni bir şiir söyleyişine ihtiyaç duyulmuştur. Geniş kitlelere hitap etmek, onları harekete geçirmek veya onların temsilcisi görünmek; “ben”i anlatan şiir yanında dilin kalabalıkları harekete geçirme işlevinin ağırlık kazandığı bir şiir söyleyişine ihtiyaç duyulmuştur. 20. yüzyıl başlarında bütün dünyada bu özelliklere sahip şiire bir yöneliş olduğu görülür. Bu bağlamda, Nazım Hikmet öncülüğünde serbest nazımla toplumcu şiirler yazılır.

 

Toplumcu şiir anlayışının genel özellikleri:

  • Serbest nazım tarzı kullanılmıştır.
  • Biçimden çok içeriğe önem verilmiştir.
  • Ölçüsüz, kafiyesiz şiirler yazılmıştır.
  • Toplum için sanat anlayışı benimsenmiştir.
  • Karmaşık biçimli teknikler kullanılmıştır.
  • Pragmatik yani çıkarcı şiir anlayışı benimsenmiştir.
  • Şiirin ideolojik bir tezi savunması gerektiği öne sürülmüştür.
  • Şairin, toplumun bir parçası olduğunu, bu nedenle toplumsal şiir yazması gerektiği savunulmuştur.
  • Şairlerin kendilerini ancak toplumsal şiir yazarak geliştirebileceği savunulmuştur.
  • Bireysellik yerine kolektiflik öne çıkarılmıştır.
  • Sosyalist bireyselliğin geliştirilmesi amaçlanmıştır.
  • Materyalist-Marksist dünya görüşü benimsenmiştir.
  • Dilin harekete geçiren gücünden, etkisinden yararlanılmıştır.
  • Söylev üslubundan yararlanılmıştır.
  • Geniş kitlelere hitap etmek, onları harekete geçirmek amaçlanmıştır.
  • Politik amaçlar doğrultusuna eser verilmiştir.
  • Hümanist bir düşünce etrafında birleşilmiştir.
  • Her türlü dinsel ve töresel bağ reddetilmiştir.
  • İyimser bir bakış açısına sahip olunmuştur.7
  • Rus şair Mayakovski’den çok etkilenilmiştir.
  • Gelecekçilik (fütürizm) akımının etkisinde kalınmıştır.

Temsilcileri:

Nazım Hikmet
Ercüment Behzat Lav
Hasan İzzettin Dinamo
Rıfat Ilgaz
Cahit Irgat
Arif Damar
Ahmed Arif
Ceyhun Atuf Kansu
Enver Gökçe

Bir yorum ekle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.