Halk Şiirinin Genel Özellikleri

İslamiyetin kabulü ile özellikle aydın kesimin edebiyat anlayışında  büyük değişiklikler görülmüştür. Ancak Türk halkı, aydınların aksine geleneklerini devam ettirmiş, İslamiyet öncesi anlayışı , İslami değerlerlerle harmanlamıştır. Bu birleşmenin sonucunda Halk Edebiyatı ortaya çıkmıştır. Özellikle şiirde gelişim gösteren bu anlayışın genel özellikleri şöyledir:

1. Genellikle şairler şiirlerini saz eşliğinde doğaçlama söylerler.
2. Şiirlerde çoğunlukla hece ölçüsü kullanılmıştır.
3. Şiirlerde kullanılan dil halk dilidir.
4. Şiirlere isim verme geleneği yoktur.
5. Şiirlerin nazım birimi dörtlüktür.
6. Şiirlerde genellikle yarım kafiye kullanılmıştır.
7. Aşk, doğa, ayrılık, özlem, yiğitlik gibi konular işlenmiştir.
8. Saz şairlerinden bazıları, şiirlerini “cönk” adı verilen defterlerde toplamıştır.
9. Şiirlerin son dörtlüklerinde şairin adı (mahlası) geçer.
10. Halk Şiiri kendi içinde Anonim Halk Şiiri, Âşık Tarzı Halk Şiiri, Dini-Tasavvufi Halk Şiiri olmak üzere üçe ayrılır.
11. Âşık tarzı halk şiirinde koşma, semai, varsağı, destan; anonim halk şirinde mani, türkü gibi nazım şekilleri ve güzelleme,
koçaklama, ağıt, taşlama gibi nazım türleri kullanılmıştır. Dini-tasavvufi halk edebiyatında ilahi, nefes, nutuk, deme, şathiye,
devriye gibi nazım türleri kullanılmıştır.

Halk şiiri ana hatlarıyla üç bölüme ayrılır.

A) Anonim Halk Şiiri
B) Aşık Tarzı Halk Şiiri
C) Dini Tasavvufi Halk Şiiri

 

Bir yorum ekle

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.